Dokąd wędrują kamyki? Przeczytałam tę historię całkiem osobiście. Może tak właśnie powinno się czytać historie? Bez klucza odpowiedzi, bez przypasowania do wzorca, bez jednej słusznej wykładni tego, co autorka i autor mieli na myśli (chociaż czasem właściwie autor i autorka w ogóle nawet nie pomyśleli o tym, co mówi o ich dziele domorosły naczelny interpretator, który narzucił innym swoją wizję i od tej pory dba o to, by była jedyną obowiązującą). Jak ją przeczytałam? Widzę obrazki życia w mule, jakby pod wodą, bez głosu, obrazki świata, w którym wszystko pozbawione jest sensu. Żadnej motywacji. Dzień płynie z dniem, ale niczego […]