Psychologiczna biografia o kobiecie, która sama się ocenzurowała. „W stronę Anny. Biografia Anny Iwaszkiewicz” Sylwii Góry.

To chyba pierwsza znana mi biografia, która w takim stopniu wykorzystywała wiedzę psychologiczną i psychiatryczną. Znajdziemy w niej zaawansowane konsultacje dotyczące stanów psychicznych Anny Iwaszkiewicz (która wielokrotnie lądowała w szpitalu psychiatrycznym zmagając się z własnymi demonami), ich możliwych przyczyn (wydarzenia w dzieciństwie, porzucenie przez matkę). Przyznam szczerze, że początkowo nie mogłam się do tego przyzwyczaić i coś mnie uwierało w tej perspektywie, ale ostatecznie dałam się przekonać, że była to jednak perspektywa konieczna ze względu na  bohaterkę. Anna Iwaszkiewicz nie była postacią oczywistą i jeśli nie chciało się jej sprowadzać do roli żony Iwaszkiewicza (a Sylwia Góra całe szczęście nie chciała), to trzeba było zapewne szukać innych niż zwykle dróg budowania jej portretu.

Udało się autorce  pokazać Annę Iwaszkiewicz jako pełnokrwistą, choć dość  tajemniczą, także dla samej siebie, kobietę. Inteligentną. Wiedzącą, co ją interesuje. A jednak targaną niespełnieniem związanym z faktem, że nie czuła się „godna” pisania.

Bardzo to było ciekawe spotkanie.

Tylko czy to nie jest przerażające gdy wyobrazimy sobie ile jeszcze było takich kobiet, które same siebie postanowiły ocenzurować zanim w ogóle zaczęły działać?
Żony. Muzy. Kochanki. A może kobiety, które nie widziały dla siebie szansy na „własny pokój”?

Aga Szynal