„Wywiad z władzą”. Nieulękniona Fallaci w rozmowach z przywódcami.

To jest książka, w której Fallaci bywa zimną furią, bo wie (i widzi), że władza się wypacza. Bo zła władza zabiła jej ukochanego. To dzięki niej zaczynam rozumieć późniejszy sposób myślenia słynnej dziennikarki; islamofobiczny (który jest mi daleki, tak jak każda inna forma dyskryminacji i rasizmu), ale jednocześnie Fallaci jest zawsze (i tu również) przede wszystkim piewczynią demokracji i wolności. Obcy jest jej wszelki autorytaryzm. 

Pisze tak, że te wywiady są cenne niezależnie od wyznawanych poglądów. Nie wspominając już o tym, że nadal, po kilkudziesięciu latach od ich przeprowadzenia, są nieocenionym źródłem wiedzy. Nie tylko czysto historycznej, tej zakopanej w księgach z napisem „tak było”, ale historycznej, która faktycznie wpływa na teraz. Ta lektura pomaga mi, obok innych, zrozumieć konflikt na Bliskim Wschodzie. Jest choćby wywiad z Kadafim, Chomeinim, innymi postaciami islamu. Ale także z Arielem Szaronem.

Są tu również wywiady, które kiedyś miałam już okazję czytać, czyli z Lechem Wałęsą i Mieczysławem Rakowskim. Dopiero teraz jednak w pełni umiem docenić ich kunszt. Jak ona ich znakomicie uchwyciła!

Polecam czytanie.

„Zrozumienie życia nie jest pocieszające, ale przeciwnie, przerażające. Oznacza utratę punktów odniesienia, które dotąd były oparciem: dobro i zło, prawda i fałsz, sprawiedliwość i niesprawiedliwość. Kiedy życie było tajemnicą, czyli poszukiwaniem, owe punkty odniesienia stanowiły pewniki pozwalające bez wahania obrać drogę, wyrazić określone sądy. Ale kiedy zdajesz sobie sprawę, że dobro i zło są punktami widzenia, podobnie jak prawda i fałsz, sprawiedliwość i niesprawiedliwość, każda droga wydaje ci się niepewna, a każdy sąd arbitralny. Jedyną pewnością są twoje wątpliwości i samotność”.

Aga Szynal