Wciągająca powieść pełna filmowych obrazów. „W dobrych rękach” Yael Van Der Wouden.

Ta powieść bardzo dobrze mi zrobiła na jesień. Wspaniały eskapizm, czyli totalne zanurzenie się w historię, jest z nią raczej gwarantowany.  I choć nie jest idealna, to paradoksalnie nawet wtedy gdy być może nie do końca udaje jej się unieść temat wagi najcięższej  (jak napisała Aleksandra Majak w recenzji w „Polityce”, a ja się z nią zgadzam) jest w pewien sposób rozrzewniająca i ta słabość staje się ostatecznie w moim odczuciu również  jej mocną stroną. Bo czy nie jest tak, że sami sobie też wydajemy się czasem w życiu zwyczajnie za mali na pewne tematy?

I mimo wszystko, co dla mnie najważniejsze, jest dla mnie wiarygodna. Choć mogłoby się wydawać, że łączą się w niej zbyt odległe kwestie.

Scenografia: Holandia, lata sześćdziesiąte. Bohaterowie: trójka rodzeństwa, Isabel, Louis i Hendrik, właściciele domu  do którego wprowadzili się w czasie wojny jako dzieci. Teraz mieszka w nim tylko Isabel, pryncypialna samotniczka, strażniczka tego, co było, choćby pięknej porcelany w zające, którą uwielbiała ich zmarła mama. Pewnego dnia pojawia się w nim również Eva, nowa dziewczyna Louisa. Kluczowa postać, uruchamiająca akcję.

Jest tu wątek żydowskiej własności utraconej (i przejętej przez innych) w latach czterdziestych. Wątki homoseksualnego romansu i związku oraz związanego z nimi ostracyzmu społecznego. Dziecięca trauma spowodowana dorastaniem w czasie wojny oraz różne jej nasilenie w zależności od miejsca, w którym obsadziła cię historia.

Przepadam, gdy czytając powieść widzę gotowe, żywe obrazy, niczym w filmie, a tu się tak działo.

Lubię też takie literackie smaczki jak ten, że ważny dla książki motyw gruszek, podpowiedziała Yael Van der Wouden Alice Winn.

To zdecydowanie jeden z tych przypadków, kiedy wciągające czytadło jest jednocześnie wysokiej klasy literaturą piękną. Shortlista Bookera i Women’s Prize for Fiction są na to dowodem.

Aga Szynal