Literatura piękna 20 listopada, 2026

Świetne opowiadania o starości. „Czesanie kota” Jane Campbell.

Sięgnęłam po ten tytuł dzięki poleceniom Bookstagrama, które znalazły się w moim przewodniku „Kobiety piszą świat”. Wyszedł na wiosnę tego roku, akurat wtedy, gdy pytałam o rekomendacje do rozdziału dotyczącego starości.

Jak ta książka świetnie się tu nadaje!

Bo rzeczywiście to opowiadania, których wspólnym wątkiem jest właśnie ona – starość. A ich największym atutem jest kompletna niesztampowość, świeżość spojrzenia. Jane Campbell, brytyjska psychoterapeutka, która zadebiutowała właśnie tym zbiorem, urodziła się w 1942 roku. Pisze zatem z autopsji. Stare kobiety są u niej ludźmi, a nie wieszakami na starość. Mają swoje pragnienia, wcale nie tak oczywiste. Ich cielesność nie ogranicza się do obwisającej skóry i organów, które przestają działać. A co dopiero umysł! Ten to dopiero bywa żywy.

Z drugiej strony – nie miałam też wrażenia, że jest to książka walcząca. To znaczy, że pisarka na siłę próbuje nam udowodnić, że starość nie musi być stereotypowa. Nie. To była autentyczna próba wgryzienia się w człowieka. Konkretnie – starą kobietę. Od nieco innej strony niż znana do tej pory. Co jest bardzo na plus. A przy okazji ona jednak i tak jest rewolucyjna, bo opowiada choćby o tym, że różnie rozumiana se**ualność nigdy w nas nie gaśnie.

Pisanie Campbell spodobało mi się nawet w przypadku opowiadań futurystycznych, a to rzadko mi się zdarza, ostatnio wciąż na takie narracje kręcę nosem, bo ciężko mi w nie uwierzyć, wydają mi się spłaszczone. A tu, choćby „Fantazmy z lockdownu” – dobre!

Słowem – polecam. Czytanie to była przyjemność.

Przełożyła Dobromiła Jankowska

Aga Szynal

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *