Elizabeth Strout „To, o czym nie mówimy”. Nowe bohaterki i bohaterowie, stara, dobra Strout.

A Wy? Czytujecie Strout?

Szary człowiek, małe życie, codzienne sprawy. Właściwie można by powiedzieć, że wszystko jest w porządku. A jednak uwiera. Artiego Dama, bohatera „To o czym nie mówimy” uwiera pustka, która nie wiadomo skąd się bierze.

Brzmi znajomo? Dla wielu osób zapewne. I choć niekoniecznie w waszym (naszym) przypadku rozwiązanie okaże się akurat takie jak w najnowszej powieści Elizabeth Strout, raczej na pewno zupełnie inne, to przecież pisarka tak czy inaczej jak zwykle zdołała dobrać się do tego rodzaju cichego smutku, który nosi tak wiele osób. I być może dlatego właśnie od lat przyciąga tak wiele czytelniczek i czytelników.

Artie Dam jest nauczycielem, który kocha swoją pracę. Jak wielu bohaterów Strout zmaga się z ciężkim, pełnym biedy dzieciństwem. Ale teraz ma żonę. Dorosłego syna. Znajomych. Tak zwane ułożone życie. A nawet – własną łódkę, która regularnie wypływa na morze. Aż tyle? Tylko tyle? Czego mu właściwie brak?

To powieść o przemilczeniach, które tną relacje jak nóż. Ale też o tym, co w życiu dobre mimo wszystko. Ciekawie mi się połączyła ta książka z „Istotami zależnymi” Anny Cieplak. Tu też ostatecznie troska i bliskie relacje sa wyborem.

Przełożyła: Kaja Gucio

Aga Szynal