Literatura faktu 17 listopada, 2026
Chodzenie jest dobre na wszystko. „Na nogach” Agaty Romaniuk.
Ta książka ma strukturę, która przywodzi na myśl rytm spaceru. Skręca to w tę, to w zupełnie inną stronę. Niekiedy obrałabym dokładnie ten sam kierunek, co autorka, niekiedy skręciłabym gdzie indziej, tym niemniej w całości cieszę się, że dołączyłam do tej przechadzki; a nawet że zajrzałam również w te kąty, których pewnie sama bym nie wybrała, Zawsze to ciekawie rozjaśnić samej sobie jakiś nieznany kawałek świata.
No a przede wszystkim – mówię o sobie samej „kobieta w ruchu”. Ruchu na różne sposoby – mentalnym, bo czytam książki, bo wciąż poznaję nowe rzeczy, bo pracowałam już w różnych branżach, prowadziłam różne firmy i projekty. W ruchu – bo ciężko mi sobie wyobrazić życie bez sportu (totalnie amatorskiego). I nawet teraz kiedy od 8 miesięcy dręczy mnie kontuzja, nie mogę biegać, jeździć na rowerze, grać w tenisa, to przynajmniej 4, 5 razy w tygodniu wychodzę na matę i robię tyle, na ile mogę sobie pozwolić. W ruchu – bo ciężko mi nie podróżować, kiedy tylko mogę. Ale też w ruchu – bo chodzenie to moja podstawa. Właściwie od zawsze. Kiedy tylko minął etap wychodzenia na podwórko, dalej spotykałam się z koleżankami na obgadanie wszystkiego, zawsze podczas wydeptywania ścieżek po okolicznych parkach i podwórkach. I nigdy się to nie skończyło. Jeśli pracowałam ciężko, to potem wychodziłam w miasto – na imprezę też, ale najpierw – wychodzić stres. Dalej, kiedy tylko mogę, wstaję od biurka, chodzę.
Chodzenie to dla mnie sposób na życie. Bliska zatem jest mi ta książka.
Nie jest to jedna z tych pozycji, które po prostu koniecznie trzeba przeczytać, ale cenna, gdy czujecie, że ciągnie Was właśnie to bycie w ruchu. Wtedy przyjemnie spędzicie z nią czas.
Jest o chodzeniu filozofów, pisarek i pisarzy, przyrodników (bo pojawia się Wajrak), osób bezdomnych, które chodzą przymusowo, bo zewsząd są przeganiane; o wielkich wyprawach trwających tygodniami, czy miesiącami, choćby tych po szlakach w Stanach; o pielgrzymkach. Pojawia się również aspekt osobisty – wychodzenie żałoby.
Bo chodzenie, ta nasza podstawowa ludzka aktywność, jest dobre na wszystko.
Redakcja: Jagoda Świegot, Piotr Chojnacki
Aga Szynal
Więcej postów
Olga Tokarczuk „Świata jest za dużo”. Mistycyzm świata nie-do-objęcia.
03 listopada, 2026