Literatura piękna 17 listopada, 2026
Ali Smith „Gliff”. Pierwsza powieść pisarki, która nie zostawiła we mnie śladów.
Ali Smith to jedna z tych pisarek, które od początku podbiły mnie swoim pisaniem i których każda kolejna książka tylko upewniała mnie w tym fakcie, że warto ją czytać. A jednak „Gliff” nie zdołał mnie zupełnie poruszyć. Przeczytałam ją, owszem, dość sprawnie, ale przeszła nie pozostawiając we mnie większych śladów.
Dlaczego?
Ali Smith snuje tu wizję przyszłości. Nowego porządku, w którym władzę przejmują algorytmy, nie ma miejsca na „niesklasyfikowanych”. Otacza się ich obrysem z czerwonej farby, oznacza, wskazując, że nie powinno ich tu być.
Jej bohaterami jest para dzieci, dwie siostry.
Ostatnio nie podobały mi się co najmniej dwie książki wybitnych autorów, które traktowały o wizjach przyszłości. McEwan’a „Co możemy wiedzieć” i Saundersa „Czuwanie”. Być może więc po prostu nie lubię tego typu opowieści? I coś w tym pewnie jest. Z tym że wydaje mi się, że wynika to z tego, że ja im niespecjalnie wierzę. Czuję w nich publicystykę, rozliczanie jakiś bieżących problemów, zamiast faktycznie skupienie na człowieku w historii. A jak mówiła Le Guin, powtarzając zresztą za Virginią Woolf, dobra literatura koncentruje się na „pani Smith”. I to ona, ta konkretna bohaterka, musi nas do siebie przyciągnąć (choćby będąc dostatecznie złożoną postacią, a nie tylko nośnikiem jakiejś historii).
I być może właśnie stąd wynika fakt, że wszystkie te wspomniane powyżej książki nie przypadły mi specjalnie do gustu.
Bo z drugiej strony – jeszcze jak wierzę w bohaterki Atwood w „Opowieści podręcznej” i „Testamentach”. Można mnie zatem do siebie przekonać również jeśli chodzi o ten gatunek literacki.
Ali Smith się to niestety nie udało, nad czym boleję.
Polecam jednak inne jej powieści.
Aga Szynal
Więcej postów
Świetne opowiadania o starości. „Czesanie kota” Jane Campbell.
20 listopada, 2026
Chodzenie jest dobre na wszystko. „Na nogach” Agaty Romaniuk.
17 listopada, 2026