„Orlando” Virginii Woolf. O tym, co ponad rolami.

Obiecałam sobie wrócić do Virginii Woolf zaraz po tym jak Zeruya Shalev powiedziała mi, że jest jest największą kobiecą inspiracją. Wydawało mi się, że wszystko jej autorstwa już czytałam, ale okazało się, że jednak wznowionego właśnie przez Wydawnictwo Literackie „Orlanda” zupełnie nie znam (kiedy w przeszłości rzucałam się na jakąś autorkę, czy autora brałam jak leci wszystko, co było dostępne w bibliotece, a z przekładami tej powieści było ponoć u nas marnie, mogła zwyczajnie nie dotrzeć na penetrowane przeze mnie półki).

Porwało mnie. Choć właściwie do tej pory nie jestem pewna o czym właściwie jest ta opowieść. I idę o zakład, że można tu wysnuć całe mnóstwo interpretacji (żadnych nie znam, więc zostaję tylko ze swoim własnym, ograniczonym i subiektywnym myśleniem).

A więc „Orlando” jest przede wszystkim o szukaniu tej naszej jaźni, która jest ponad wszystko, co ulotne. Ponad rolami.  Płcią. Duchem epoki. Rozumiem queerowe odczytania tej powieści,
choć dla mnie osobiście to tylko cząstka tej opowieści, płeć jest przedstawiona jako jeden ze społecznych konstruktów, pośród wielu innych (choć może właściwie tym bardziej zatem wpasowuje się to w queerowość; za mało mam wiedzy, chętnie posłucham mądrzejszych).

Jest o złożoności jednostkowego istnienia, to na pewno, poszukiwaniu sensu życia i wiecznym tego sensu umykaniu. O czytaniu i pisaniu (bardzo ważny wątek).

Pięknie tu gra ironia. To zawsze cenię. Całościowo jest jednak do bólu poważnie. Ironia łagodzi tylko porywanie się z motyką na słońce istnienia. Da się uchwycić istotę rzeczy? Pewnie, że nie, ale czy mimo to nie warto próbować?

Czytałam literaturę Virginii Woolf na studiach (z niewielkimi tylko powrotami w późniejszych czasach). Doceniałam, oczywiście, ale nie wpuściłam jej wtedy we własny krwiobieg. Będę znów sączyć, kropelka po kropelce, bo chyba do niej dorosłam.

Aga Szynal