Najlepsza powieść Ani Cieplak. „Ciało huty”.

Uwielbiam tę powieść! Czytałam (autentycznie, a nie w przenośni) z wypiekami na twarzy. Połknęłam w jeden długi, deszczowy wieczór. Jest tu dokładnie to, co mnie samą ostatnio mocno zajmuje: ta różnica między życiem w cieniu wielkiej narracji albo wręcz w samym jej sercu (tu lata siedemdziesiąte, Huta i jej kobiety) a współczesność w której sznurki narracji dzierżysz w ręku już tylko ty sama.

Ania Cieplak splata te dwie przestrzenie czasowe, nakłada je na siebie aż schodzą się w jedną wspólną historię, która dotyczy wszystkich. Nieprzypadkowo piszę wyżej w rodzaju żeńskim.  Ciało huty jest w tej opowieści kobietą. Ciężko mi napisać o wszystkich ważnych kobiecych wątkach, które są tu poruszone bez solidnego  spoilerowania, ale naprawdę znać tu siostrzeństwo (a jednocześnie nie jest to ani trochę przesłodzone w jakimś kiczowatym wydaniu). Nie podobał mi się początkowo tytuł, bo choć wątek ciała jest istotny jestem już nieco zmęczona jego nadużywaniem. Teraz uważam, że jest idealny.

No i dodatkowo – jest to klasycznie, porządnie zbudowana powieść ze wspaniałą strukturą, która niesie tę historię tak, że i nas niesie wraz z nią. Bezwględnie Ania Cieplak ma nie tylko talent, ale i solidny warsztat.

Dla wszystkich tych, którzy narzekają, że nie znajdują tego, co lubią w prozie polskiej – sięgnijcie. To jest naprawdę coś!  Ania Cieplak już teraz zaczynam trzymać kciuki za przyszłą nagrodę Nike. Czy jakąkolwiek inną, która będzie najlepszym wsparciem dla Twojej twórczości. Uważam, że to najlepsza Twoja powieść.

Aga Szynal