Magda Szabó „Tajemnica Abigél”. Proza węgierskiej pisarki działa.

Późno odkryłam to pisanie. Przegapiłam kompletnie szczyt jego popularności, a zdaje się, że ten miał miejsce gdy emitowano liczne seriale i filmy, które powstały na podstawie książek tej węgierskiej pisarki. Trafiłam na nią dopiero dzięki świadomemu poszukiwaniu literatury kobiet. Zaczęłam od „Zamkniętych drzwi” (dziękuję @dyrektor_negacja) i już wiedziałam, że to dobra pisarka. Dla mnie.

Dość długo jednak nie sięgałam po kolejne tytuły, bo nie są wznawiane, trzeba szperać w starych wydaniach, kupować je z drugiej ręki, zwyczajnie – brak dostępności mnie zniechęcił, a raczej sprawił, że chwilowo zapomniałam o Szabó. Zwłaszcza, że po drodze nabyłam jeszcze jej „Staroświecką historię”, która wzięła mnie z zaskoczenia tym, że okazała się nie powieścią, jak się nastawiałam, ale historią rodzinną. Nie wciągnęła mnie i porzuciłam jej lekturę.

„Tajemnica Abigél” to zupełnie inna rzecz. Klasyczna powieść w pełnej krasie, z tajemnicą, która jest obecna nie tylko w tytule, ale stanowi też trzon całego tekstu. Tekstu o węgierskiej piętnastolatce, Ginie, która prosto z lekkiego, dostatniego życia w Budapeszcie, wprawdzie bez matki, która zmarła młodo, ale za to z kochającym ojcem, nianią i ciocią, która chętnie wprowadza ją do towarzystwa, ląduje znienacka wprost w środku niczego. A konkretnie w zamkniętej klasztornej szkole z internatem. Równie prestiżowej, co surowej. Zresztą – co najbardziej dla niej bolesne, w kompletnym odcięciu od rodziny. Ojciec dzwoni do niej tylko raz w tygodniu, ciocia nie dostała nawet jej adresu, podobnie jak koleżanki.

Zaczyna się całkiem nowe życie. Powoli, w tle tego obrazka, pojawia się zresztą coraz dobitniej obraz wojny. Węgry jeszcze walczą ramię w ramię z Niemcami, ale coś w tym krajobrazie zaczyna się zmieniać.

Ojciec Giny ma tu zresztą swoją rolę do odegrania.

Jeśli lubicie powieści o dojrzewaniu, to będzie adres.

Aga Szynal