„Pani Dalloway powiedziała, że kwiaty kupi sama”, czyli magia powrotów.

Wydawało mi się, że czytałam wcześniej „Panią Dalloway” dwa razy, ale gdy tylko zobaczyłam  pierwsze zdanie: „Pani Dalloway powiedziała, że kwiaty kupi sama” przypomniałam sobie, że przecież wracałam też do tej powieści w czasie pierwszej fali pandemii; ostatecznie zatem nie wiem ile razy tak naprawdę miałam z nią styczność. Jedno jest pewne, musiałam do niej dorosnąć. Stopniowo.

To nie jest tak, że nie wzięłam z niej zupełnie nic jako dwudziestolatka. Lektura i wtedy była w jakiś sposób owocna. A jednak czułam, że zostaję nieco za szybą. Muskam, ale nie biorę pełną garścią. Nie wpuszczam w krwiobieg.

 „Pani Dalloway” cała napisana jest subtelnościami. Stanami duszy, które zaraz zamieniają się w zupełne swoje przeciwieństwa. A przy tym nurza się po uszy w banale codzienności. Czyniąc go środkiem sensu. Nie przypadkiem główną bohaterką jest właśnie pani Dalloway, stateczna żona i matka, która zajmuje się zorganizowaniem przyjęcia.

To właśnie sprawia, że obecnie jest to dla mnie lektura wyjątkowa. I jednocześnie to samo sprawiało, że kiedyś ciężko było mi ją wziąć w siebie. Co zresztą  współgra znakomicie z faktem, że kiedyś w krwiobieg wpuszczałam głównie pisanie mężczyzn.  Wojna domowa w Hiszpanii w lapidarnych zdaniach Hemingwaya, a nie zastanawianie się nad tym, czy naprawdę trzeba zaprosić na przyjęcie jakąś starą ciotkę.

Teraz czytam Woolf z należnym jej zachwytem.

Aga Szynal