Dobry debiut, czyli „Strużki” Marii Halber.

Śledzę pilnie Wydawnictwo Cyranka, nawet wtedy gdy bierze się za wydawanie gatunku, który generalnie coraz częściej doprowadza mnie do szewskiej pasji albo przynajmniej irytacji, w czym zresztą czuję się mocno odosobniona:  mini prozy pisanej w pierwszej osobie.

„Strużki” takie właśnie są. Ale z jakiegoś powodu po raz kolejny Cyranka do mnie trafiła!

Może dlatego, że ta proza ani trochę nie jest egotyczna? Że dzięki powyższemu bohaterki są z krwi i kości a nie ze splątanych, zajętych sobą myśli narratorki? Sam język (celny, oszczędny) by mnie nie przekonał. Ale jest i fabuła. To nie tylko książka – zapis emocji, choć przecież emocji tu nie brakuje. Jest dojrzewanie. Są dwie przyjaciółki z całkiem różnych i coraz mocniej rozchodzących się światów. Co okaże się kluczowym zwrotem akcji?

Zakończenie ma mnie w garści. Puentuje tytuł. I stawia całą książkę w zupełnie innym świetle: a więc to o tym? W ten nurt zbierają się strużki?

Sprawdźcie.

Aga Szynal