„Rodzeństwo” Moyi Herngren. Wciągająca literatura środka; o relacjach.

Czasem z biadolenia na Instagramie wynikają wyśmienite rzeczy. Jak tym razem. Brakowało mi współczesnych książek z bohaterkami, które nie są pisarkami, dzieniikarkami, profesorkami ani pracownicami kultury, bo czasem mam wrażenie, że literatura kręci się tylko wokół bardzo specyficznego środowiska, co zaczyna mnie nieco nudzić i @lemufy.blog poleciła mi „Rodzeństwo”, gdzie jedna z głównych bohaterek jest architektką, właścicielką własnego studia projektowego. Cieszę się, że tak się stało.

Prawdę mówiąc prawdopodobnie kieruje się nieco stereotypami, bo kwietna okładka książki sprawiłaby, że pewnie nie zwróciłabym na nią uwagi, sądząc, że to obyczajówka nie w moim stylu, zbyt romantyczna albo płaska.

Błąd. Dostałam coś dobrego. Historię dorosłego rodzeństwa opowiedzianą trójgłosem, z perspektywy każdej z dwóch sióstr i brata. Lubię ten zabieg i uważam, że sprawdził się on również i tym razem. Apodyktyczna Andrea, nadoodpowiedzialna kobieta sukcesu prawie zamęczyła mnie na śmierć (doskonale napisana bohaterka). Czułam się przygnieciona niestałym życiem i niesioną na barkach rodzinną tajemnicą razem z Ulriką. A także pomijana i niezauważana z Razmusem. Ciekawie wypadają też inni bohaterowie widziani oczami tej trójki. Za to interpretacja całej opisanej tu historii, rodzinnej tajemnicy, która kształtowała ich wszystkich, pozostaje otwarta dla czytelniczki, co jest dla mnie zaletą.

Szwedzka pisarka Moa Herngren zaciekawiła mnie na tyle, że na pewno sięgnę również po inne pozycje z serii „Rodzina”. To ten typ powieści obyczajowej, który wpasowuje się w moje gusta. Może nie jest to literatura wybitna, ale solidna literatura środka na pewno tak. Lubię mieć do dyspozycji sporo takich tytułów.

Aga Szynal