„Nim dojrzeją maliny”. Ciepła i niestereotypowa powieść obyczajowa.

Bardzo lubię czytać powieści, które można nazwać obyczajowymi i jednocześnie nie podoba mi się pewnie jakieś 99% z nich. Bo wciąż są te same schematy. Bo przeromantyzowanie przyprawia mnie o ból zębów. Bo nagromadzenie nieprawdopodobnych wydarzeń z jednoczesnym spłyceniem bohaterek i bohaterów do kołku głównych cech irytuje niemożebnie. I jeszcze te puenty… Olaboga!

„Nim dojrzeją maliny” Eugeni Kuzniecowej to zdecydowanie chlubny wyjątek. Wzrusza mnie postać 95 letniej babci.  Jej dom, który staje się schronieniem dla trzech dorosłych wnuczek podczas pewnego lata. Już sam tytuł „Nim dojrzeją maliny” coś we mnie otwiera. I jednocześnie nic nie osuwa się w tani sentymentalizm. W gotowe wydmuszki gestów zamiast kontaktu żywych ludzi. Nawet jeśli babcia nie może przestać piec pączków, to i tak nie jest stereotypowa. Błyszczy w niej prawdziwy człowiek (z własną historią, a nie tylko z patelnią w ręku). Marta, Lila i Mijka nie są ze sobą tylko dlatego, żeby wspierać się w oczekiwaniu na jakiś mężczyzn. Nie zapadają się też w bezdenne plotkowanie lub rozdrapywanie ran. O zazdrości nie wspominając. Wszystko jest inaczej niż nas przyzwyczajono. Niespiesznie toczy się życie. Przysłuchujemy się mu głównie w dialogach. Pojawiają się kolejne kobiety. Matka. Mała dziewczynka. Mężczyźni, jeśli są, to tylko w tle. Takie to lato. Ale jednocześnie podoba mi się, że nic tu nie jest też poprowadzone na siłę – dla pokazania „problemu”. Każda z postaci jest jakoś tam nieoczywista; złożona.

A już najbardziej podoba mi się zakończenie.

Pełna ciepła powieść. Nada się do #dobreksiążkiwagilekkiej Choć przemyśleń mam po niej tak naprawdę całkiem sporo.

Eugenia Kuzniecowa „Nim dojrzeją maliny”

Przekład: Iwona Bruszkowska

Wydawnictwo Znak

Aga Szynal