Carson McCullers „Komu ukazał się wiatr?”. Wielkie opowiadania amerykańskie.

Zaczęłam czytać i właściwie dość szybko okazało się, że właściwie to nie ja czytam, czytanie wygrywa się we mnie właściwymi nutami, jestem nim cała.

Spotkałam się z Carson McCullers po raz pierwszy w tych właśnie opowiadaniach i było to spotkanie, które otworzy zapewne jakiś ciąg dalszy, poszukiwanie innych lektur, eksplorowanie jej pisania. Fascynuje mnie fakt, ile wspaniałych, nie odkrytych jeszcze przeze mnie pisarek czeka na mocno już zakurzonych półkach. Fakt, że do którejś z nich intuicyjnie chcę wracać jest formą dużego komplementu.

McCullers pisze o małych amerykańskich miasteczkach i robi to wnikliwie. W krajobrazie, który maluje skupia się na ludziach z wszystkimi ich przywarami, bez taniego moralizatorstwa, bez oceniania, z pewną czułością, ale i z drugiej strony również z surowością, a może raczej ostrością spojrzenia. Nie zamienia żadnej bohaterki, czy bohatera w figurę, grzebie głębiej.

Od pół roku dokształcam się z Saundersem analizując wraz z nim w „Kąpiel w stawie podczas deszczu” opowiadania wielkich rosyjskich pisarzy, Czechowa, Gogola, Tołstoja, Turgieniewa i znajduję u McCullers jakieś pokrewieństwo z tą prozą. Też się moim zdaniem ostanie, bo chociaż opowiada o amerykańskich miasteczkach ma w sobie zawsze coś uniwersalnego. Minęło już tyle lat od śmierći pisarki (zmarła w 1967 roku), a mnie jej głos wciąż żywo interesuje.

Podoba mi się też, że ta dużo u nie o dorastaniu.

Aga Szynal