Anne Carson „Autobiografia czerwonego”. Jak czerwona wrażliwość zderza się ze światem.

Powieść wierszem. Bazuje na micie, lecz robi z tego współczesną narrację. Jak to się mogło udać? W jakiś tajemniczy sposób tak się dzieje.

Podziwiam Anne Carson za to, że jej umysł, mimo ogromu wiedzy, nie zasklepił się na tym, co już wie, ciągle szuka nowych ścieżek. Pisarka zachowuje lekkość. Wszystko, co do tej pory czytałam jej autorstwa jest, owszem, intelektualne, i jest to intelekt najwyższej próby, prawdę mówiąc taki, który mógłby przytłoczyć na tyle, żeby znudził, jako niedostępny dla przeciętnej czytelniczki i czytelnika, ale jednocześnie tak się nie dzieje.

Dlaczego?

Bo to żywe.

Carson, profesorka literatury klasycznej, czyta ją od nowa. Ale też – bawi się nią. I w ten sposób udowadnia mi, że to uniwersalne. A więc również współczesne.

„Autobiografia czerwonego” to historia Geriona, czerwonego chłopca, jego dorastania w świecie, który czerwoność (wrażliwość) każe przykryć skórą , romansu z innym mężczyzną, rozstania, powrotu. Miłości i pożądania. Nawiązuje do mitu o Heraklesie, ale wcale nie trzeba go znać, żeby iść za tą narracją.

Choć czy czyta się tę książkę łatwo? W żadnym razie. To literatura, która dużo wymaga.

To drugi poemat Carson, z którym przyszło mi się zapoznać. „Piękno męża” urzekło mnie mocniej, ale myślę, że wynika to z przyczyn czysto subiektywnych. Tam jest więcej o zachwycie, upojeniu (choć też bólu) i jest mi to zwyczajnie bliższe, bo ja rzucam się na wszystko w czym przebija pasja życia.

Tym niemniej, również ta lektura należy do niezapomnianych.

Przełożył: Maciej Topolski

Aga Szynal