Moje czytanie

To jedna z tych książek, których nie zapomnę do końca życia. Uwielbiam pisanie Anne Applabeum za to, że najbardziej skomplikowane kwestie i problemy opisuje prostym, zrozumiałym językiem. I nic a nic nie spłyca przy tym wydźwięku lektury. Dba o to, by rzeczywistość została odmalowana w całym jej poplątaniu. A jednocześnie zawsze wychodzę z czytania jej książek z dość jasnym przesłaniem. Tym razem ze znacznie dogłębniejszym rozumieniem tego, co właściwie jest celem Rosji w Ukrainie i z czego to wynika. Najpierw dowiedziałam się o tym od Oksany Zabużko, która przedstawiła kwestię w optyce kulturowej (polecam „Planetę Piołun”, która wyszła w Polsce […]

Szałaput (znacie takie ładne słowo? Tak o mnie mówili rodzice) i roztrzepaniec to ja. Tak się ucieszyłam, gdy wypatrzyłam w poście https://www.instagram.com/ulikaiz/# że istnieją autobiograficzne książki Kuncewiczowej. I co? I zamiast je kupić, nabyłam przypadkiem drogą kupna szkice biograficzne na jej temat. „Maria Kuncewiczowa – przybliżenia”. Ale nie ma tego złego, bo dla mnie, coraz większej fanki pisarki, wcale interesujące (analizy oparto również na jej listach do bliskich) . Przeczytałam i bliski mi był zwłaszcza ten wątek swoistego dualizmu, o którym w cytatach poniżej: „Dla Kuncewiczowej jednak równie ważne jak swobodne podróżowanie było zakorzenienie się i więź z miejscem, do […]

Czytajcie Agnetę Pleijel jeśli chcecie stanąć blisko kobiety w procesie stawania się i przeobrażania. Jeśli chcecie zrozumieć jej emocje. Jeśli interesuje Was, jak odnajdowała swoją drogę w świecie. Jak łatała rozumem z sercem. Naukę z duchem. Miłość z niezależnością. Matkę z ojcem. Siłę mitu z mocą nauki. Jeśli chcecie zrozumieć, że walczyła o całość. Całe życie. We wszystkich jego aspektach. Jeśli wiecie, że umiejętności ukazania swoich wrażliwych miejsc jest w istocie najważniejszym asem w rękawie dobrego, które może nas spotkać. Jeśli chcecie umieć niekiedy dopuścić łzy choć czasem Waszą pierwszą reakcją jest tylko zacisk szczęki. Jeśli nie szukacie pasteli, co […]

Może nie są to książki specjalnie odkrywcze, czy przełomowe, ale zupełnie nie o to w tej literaturze  chodzi. Sedno tkwi w głęboko intymnej atmosferze, jaką Pleijel udaje się stworzyć swoim pisaniem. To pozwala chłonąć je całą sobą, spotykać się z czyimś doświadczeniem, emocjami, przemyśleniami tak blisko jak to tylko możliwe. Dotykałam we „Wróżbie” życia małej dziewczynki, która niesie na sobie odpowiedzialność za kłótnie rodziców. A potem za porzuconą matkę. I ojca, który nie umie podjąć decyzji? Młodej kobiety, która wyrywa się na wolność, by tworzyć siebie, ale wciąż dźwiga bagaż. Najstarszej siostry. Dziewczyny. Kochanki. Przyjaciółki. To historia tworzona prostymi środkami, […]

„Na oślep” to debiutancka powieść Siri Hustvedt. „4 3 2 1” to przedostatnia powieść Paula Austera (w marcu 2025 ukaże się ostatnia napisana tuż przed śmiercią) . Długo czytywałam Paula Austera, męża Hustvedt, zanim w ogóle dowiedziałam się o jej istnieniu. Austera, tak się złożyło, świat mi nachalnie podsuwał. To mniej więcej long story short jeśli chodzi o przyczyny powstania profilu https://www.instagram.com/kobiecasilawsparcia/ Jeśli nie przykładało się do tego należytej uwagi, świat praktycznie zawsze proponował, w ramach tak zwanej dobrej literatury, literaturę mężczyzn (dopiero sporo młodsze ode mnie osoby mają już pewnie inne doświadczenie). Austera  raczej lubiłam, ale też nigdy nie […]

Przyciągnęła mnie między innymi okładka tej książki.Sprawdziłam, że pochodzi z wydania „Ex-Wife” z 1930 roku. Pierwsze wydanie miało miejsce w 1929 roku i zdobyło ogromną popularność. Polecało „Byłą żonę” wiele osób, które cenię, a temat wydawał się ciekawy: kobieta świeżo po rozwodzie w Nowym Jorku sto lat temu. Ale z jakiegoś powodu nie udało mi się  zaangażować w tę powieść. Styl jest bezsprzecznie błyskotliwy. Napisana jest z polotem, lekko, ironicznie, inteligentnie. Co doceniam. Świetnie oddane są obyczaje tamtego czasu (ale pijaństwo! Rozkwitające w blasku codzienności). Rozumiem jej niegdysiejszą popularność. Ale i tak książka na przemian irytowała mnie i smuciła. W […]

Krótkie eseje, 137 stron, a inspiracja wielka. Ginzburg dzieli się swoimi rozważaniami na temat pisania, dojrzewania, przyjaźni, miłości, wychowania, pracy. Jeśli przychodzi Wam teraz na myśl zalew poradników, to jednocześnie macie rację, podobne tematy i nic bardziej mylnego, bo w wykonaniu Włoszki to jest literatura. Lapidarna, prosta, do cna przemyślana. Pierwsza część jest po prostu bardzo dobra. Druga mnie zachwyciła. Między innymi tytułowe  „Małe cnoty”. Są o wychowaniu (a ja właśnie skończyłam powieść o tym tytule), więc dosłownie spijałam słowa z ust Ginzburg: „Dlatego dobrze by było, gdyby nasze dzieci już od małego wiedziały, że za dobro nie ma zapłaty, […]

Choć mam już trochę dość historii o dorastaniu w niedostatku na polskiej prowincji, to okazuje się, że jak za temat bierze się dobra pisarka, a za taką uważam Dominikę Słowik (potwierdza to zresztą „Rybim okiem”) to jak najbardziej chcę czytać. Bo w jej wykonaniu to nie jest wypłakanie się w rękaw czytelniczki, tylko pełny, soczysty literacki obraz. A raczej seria obrazów. Każdy rozdział mógłby być oddzielnym opowiadaniem, a jednak razem składają się na jeszcze ciekawszą, zwartą i przemyślaną całość. W gruncie rzeczy nie obchodzi mnie, czy to autofikcja, czy też nie. Liczy się, że opisuje prawdę na jakimś głębszym poziomie […]

To jest wielka literatura. Wielka obojętnością, bo to ponad 700 stron. Wielka długością przedstawionej historii – ponad sto lat. Wreszcie, wielka literacko. „(…)moim bohaterem jest istota. Nośnik tego wszystkiego, czym dysponuje człowiek – wysokością i niskością, odwagą i tchórzostwem, okrucieństwem i czułością, a także żądzą wiedzy”. Tą istotą jest rodzina Osieckich. Zaczynamy poznawać jej historię w Kijowie pod koniec dziewiętnastego wieku. Kończymy we współczesnej Moskwie przed napaścią na Ukrainę. Podróżujemy przez rosyjskie prowincje (miejsca zsyłki). Gruzję. Nowy Jork. A także przez wojnę, rewolucję, zmieniające się układy polityczne. Ale przede wszystkim – podróżujemy przez ludzi. Niosą nas pisane przez ćwierćwiecze listy […]

Siri Hustvedt to dla mnie jedna z tych pisarek, którą od razu, gdy tylko wpadła mi w ręce jej pierwsza powieść, chciałam czytać dalej. Wyczułam duży talent. I onieśmielający intelekt. „Co kochałem” też mnie zachwyciło. Hustvedt mniej tu meandrowała, uciekała na boki niż w pierwszej jej lekturze, z którą się zetknęłam, „Wspomnieniach przyszłości”. To bardziej klasyczna powieść. Z drobiazgowo odmalowanym światem przedstawionym, z długim trwaniem (co zawsze bardzo doceniam). Umożliwia głębokie wczucie się w sytuację głównego bohatera, wykładowcy akademickiego i jego najbliższych; żony – wykładowczyni, bliskiego przyjaciela rzeźbiarza (mieszkającego po sąsiedzku) i jego partnerki, też parającej się nauką, a także […]

Znacie pierwsze części tej trylogii?Ja nie. Edyta_z_oliwy napisała mi, że „Ślimaki i śnieg” to możliwość, dwie poprzednie pozycje to konieczność. Zatem natychmiast kupuję „Wróżbę. Wspomnienia dziewczynki” i „Zapach mężczyzny” (tym bardziej, że poleciła mi je mocno również Anna Kiełbasińska i Agat_i _litery), bo ja już teraz utonęłam w tej prozie. Nie od razu, bo przez pierwszy moment trochę kręciłam nosem, że to za blisko Ernaux (chodziło mi o zabieg mówienia o sobie młodszej w trzeciej osobie), ale szybko mi przeszło, bo naprawdę się wciągnęłam. Tak, to kolejna proza z nurtu autofikcyjnego, ale udana i ja chyba wciąż jeszcze odczuwam niedosyt […]

Z jednej strony – ale świetna! Tego mi było potrzeba. Dużo lżejszy kaliber niż Moshfegh prezentowała do tej pory, ale napisany z właściwym pisarce talentem, więc czyta się wyśmienicie i bardzo szybko. Do tego staruszka jako główna bohaterka – jak mi się to podoba! Zagadka kryminalna w tle. Bo zaczyna się od spaceru po lesie z psem. Vesta znajduje wtedy kartkę: „Miała na imię Magda. Nikt nigdy się nie dowie, kto ją zabił. Nie ja. Tu spoczywają jej zwłoki”. Z drugiej strony radość lektury psuło mi jednak nieco zbyt mocne skojarzenie z „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk. […]